Właściwości energetyczne kamienia

Kamień od wieków był wykorzystywany nie tylko jako materiał budowlany, ale również jako element stabilizujący, ochronny i energetyczny. W tradycji radiestezyjnej szczególne znaczenie mają jego struktura, polaryzacja oraz sposób ułożenia w przestrzeni.

Co wiemy o właściwościach energetycznych kamienia?

• Kamienie ze skał magmowych, takie jak granity, sjenity i gnejsy, mają strukturę krystaliczną – bardziej lub mniej widoczną, ale obecną.
• O właściwościach energetycznych kryształów, zwłaszcza kwarców, istnieje wiele opracowań i literatury.
• Struktura krystaliczna powoduje, że wokół kamienia tworzy się pewnego rodzaju „aura”.
• Aura kamienia jest spolaryzowana, czyli posiada bieguny o przeciwstawnych cechach.
• W tradycyjnym budownictwie XIX-wiecznym mówiono o ciepłej i zimnej stronie kamienia.
• Obecnie często używa się pojęć: strona dodatnia i ujemna, pozytywna i negatywna.

Kamień jako nośnik energii i informacji

Właściwie użyty kamień, czyli odpowiednio ustawiony w przestrzeni, może wytworzyć skrajnie różne oddziaływania. Precyzyjne i świadome ustawienie kamienia może stworzyć strefę korzystną dla przebywania ludzi i zwierząt domowych. W warunkach przeciwstawnych może natomiast wytworzyć strefę niekorzystną, zniechęcającą intruzów lub szkodniki. Umiejętne użycie kilku lub kilkudziesięciu kamieni może stworzyć zespół – swoistą baterię zestrojonych kamieni. Taki układ może działać jak zabezpieczająca, neutralizująca przegroda radiestezyjna, poprawiająca warunki na większych przestrzeniach. Kamień jest silnym nośnikiem informacji, które nieliczni potrafią zarówno zapisać, jak i odczytać. Według Ajurwedy kamień ma swoją świadomość.

Ciepła strona kamienia

Kamień ułożony ciepłą stroną do góry wytwarza strefę korzystną. Kamień precyzyjnie wystrojony może wytworzyć obszerniejszą i stabilniejszą strefę korzystną. Tradycyjne stosowanie kamienia węgielnego było wydarzeniem odpowiadającym randze budowli. Czasem towarzyszył mu uroczysty rytuał, a czasem wykonywano go w ciszy i skupieniu. Za każdym razem oznaczało coś ważnego.

Kamień węgielny w tradycyjnym budownictwie

Kamień węgielny ustawiany był zazwyczaj na rogach budynku, dawniej zwanych węgłami. Miał znaczenie konstrukcyjne i stabilizujące budowlę, ale pełnił również funkcję poprawiającą właściwości energetyczne wewnątrz budynku. Kamienie węgielne ustawiane były „ciepłą” stroną do środka budowli. Czasami całe podmurowanie było poprzetykane kamieniami – nie tylko w narożnikach. Moje własne obserwacje prowadzone na południowo-zachodnim Mazowszu, w rejonie Łowicza, Nieborowa i Skierniewic, uświadomiły mi, że nie tylko narożne kamienie były zestrajane ciepłą stroną do wewnątrz.

Drewniane chaty wiejskie

Konstrukcja drewnianych chat wiejskich opierała się na spodnich nośnych belkach, czyli legarach. Legary opierały się nie tylko o kamienie narożne, ale również o dodatkowe kamienie ułożone ciepłą stroną do wewnątrz. Takie rozwiązanie miało sens, ponieważ wystarczały stosunkowo niewielkie kamienie, często o średnicy 30–60 cm. Odległość między kamieniami wynosiła około 2 m. Dawało to wystarczająco wiele punktów podparcia dla legara, zapewniało stabilność chaty, a jednocześnie wspierało neutralizację szkodliwych promieniowań.

Dlaczego metoda kamienia węgielnego jest dziś trudniejsza?

W warunkach współczesnego budownictwa metoda kamienia węgielnego nie ma powszechnego zastosowania. Na przeszkodzie stoją współczesne technologie oraz przepisy budowlane. Stosowanie dużych głazów – dawnych kamieni węgielnych – jest dziś trudne ze względu na rozwiązania konstrukcyjne i materiałowe, takie jak obliczenia, warstwy izolacyjne oraz wylewki. Współczesny dom jednorodzinny ma powierzchnię kilkukrotnie większą niż tradycyjna chata wiejska. W przypadku dużych obrysów budynku potrzebne byłyby kamienie o średnicy nawet 100–180 cm, ważące po kilka ton. W warunkach prywatnego inwestora tak wielkie kamienie są praktycznie niemożliwe do zastosowania.

Uwspółcześnienie metody

Z tym problemem zmierzył się Włodzimierz Szwarc, wieloletni Prezes Stowarzyszenia Rzeczoznawców Radiestezji. To jemu zawdzięczamy dostosowanie metody kamienia węgielnego do współczesnych technologii i przepisów. Metodę tę stosowali później w swojej praktyce między innymi:

• Irena Linkowska,
• Witold Piasecki,
• Irena Stiasna,
• Ewa Wilczyńska,
• Witold Znamierowski.

Od tych osób wiele nauczyłem się w tej dziedzinie. Każdy z nich miał własne indywidualne podejście, jednak metoda pozostawała ta sama.

Podstawowe elementy współczesnej metody

• Selekcja kamienia o frakcji 10–30 cm – kamień polny lub kamień z potoków górskich.
• Ułożenie otoczaków w określonych odstępach wewnątrz obrysu gotowych fundamentów.
• Wkopanie kamieni w doły tak, aby znalazły się poniżej wylewki podłogowej.
• Dokładne zestrojenie i zakopanie kamieni.

Podpatrywanie mistrzów pozwoliło mi wychwycić wiele różnic i niuansów. Część z nich przejąłem, a część – po własnych doświadczeniach – odrzuciłem.

Przykład typowy – modelowy

Poniżej przedstawiam przykład pracy przy zdeterminowanej lokalizacji i rozplanowaniu budynku.

1. Rozpoznanie zagrożeń – wyszukanie stref geopatycznych i naniesienie istotnych zadrażnień geopatycznych na plan domu.
2. Wybór kamienia – do prac wybieram tzw. „Otoczak Dunajecki”, posiadający bardzo wyraźną strukturę krystaliczną i dużą zawartość kwarcu. Frakcja 20–35 cm.





3. Stworzenie stabilizującej osnowy energetycznej – ułożenie i zestrojenie największych kamieni w narożnikach budynku tak, aby się ze sobą „komunikowały” i wzajemnie wspierały.
4. Ułożenie kamieni w pobliżu osi cieków – cieki są w ten sposób neutralizowane.
5. Wypełnienie wolnych przestrzeni pojedynczymi kamieniami dla wzmocnienia „sieci”.
6. Wkopanie kamieni w łoża i ich precyzyjne zestrojenie.





7. Weryfikacja i ostateczne zestrojenie – aury kamieni nachodzą na siebie, wspierając się wzajemnie i wzmacniając.
8. Zabezpieczenie i zakopanie kamieni.

Utrudnienia wymuszające indywidualne podejście

W praktyce pojawia się wiele sytuacji, które wymagają indywidualnego podejścia i zmiany założeń pracy.

• Szyby windowe – często wymuszają układanie kamieni na różnych poziomach.
• Kanały technologiczne – około 20% powierzchni budynku może być zajęte przez wybetonowane koryta niedostępne dla kamieni.
• Skomplikowana bryła budynku – obrys ośmiokątny lub owalny stanowi utrudnienie.
• Wielopoziomowe posadowienie – część podpiwniczona i część na poziomie gruntu powodują konieczność układania kamieni na różnych horyzontach.
• Technologia zbrojonej płyty fundamentowej – oczka siatki mniejsze niż 10 cm mogą zakłócać działanie kamieni, na zasadzie analogii do siatki Faradaya.
• Neutralizacja w istniejącym budynku – jest bardzo uciążliwa i może wiązać się z pracą przy ostrych krawędziach otworów wybitych w betonie.

Domy o konstrukcji opartej na gęsto zbrojonej płycie fundamentowej mogą w znacznym stopniu odcinać mieszkańców od energii życiowej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania ludzi.

Warunki wykonywania prac

Do prawidłowego wykonania takiej pracy potrzebne są odpowiednie warunki organizacyjne, materiałowe i energetyczne.

• Właściwy, wysortowany materiał kamienny, pochodzący ze sprawdzonego źródła lub wybrany bezpośrednio przez radiestetę.
• Dostosowanie do harmonogramu budowy – radiesteta staje się w tym przypadku częścią procesu budowlanego i musi dostosować się do jego warunków.
• Kamień wybrany i przywieziony odpowiednio wcześniej.
• Rozpoczęcie pracy po wykonaniu podejść wodno-kanalizacyjnych i przed wylaniem wylewki podłogowej.
• Temperatura powyżej 5°C – poniżej tej temperatury nie odczuwam bodźców energetycznych w dłoniach.
• Brak opadów atmosferycznych, chyba że stropy są już wykonane i deszcz nie przeszkadza w pracy.
• Dostęp do wody oraz pomoc fizyczna przy kopaniu dołów pod kamienie.

Harmonogram wykonywania

Prace powinny być prowadzone w określonej kolejności.

1. Zbadanie terenu, określenie zagrożeń i oszacowanie ilości kamienia.
2. Wybór i transport kamieni na 3–4 tygodnie przed rozpoczęciem właściwej pracy.
3. Cechowanie kamieni, wstępne układanie i wstępne zestrojenie – 1 dzień roboczy.
4. Precyzyjne strojenie i korygowanie – 1 dzień roboczy.
5. Ostateczne strojenie z weryfikacją i zasypaniem – 1 dzień roboczy.
6. Po zasiedleniu domu – kontrola i dodanie 2–3 kamieni na zewnątrz budynku.