RUINY I ZESPÓŁ SAKRALNY CHINCHERO

RUINY I ZESPÓŁ SAKRALNY CHINCHERO

To odciśnięta kwintesencja wydarzeń z czasów konkwisty i współczesności. Miejsce ścierania się i koegzystencji dwóch światów. Triumfu jednej cywilizacji nad drugą, ale czy tak do końca był to triumf absolutny. Otóż raczej nie. Na fundamentach dawnej świątyni inkaskiej powstała nowa – chrześcijańska. Cinchero jest dla mnie symbolem raczej ciągłości peruwiańskiej historii. Na placu przed kościołem mieszają się wszelkie pojęcia. Potomkowie Inków handlują pamiątkami i wyrobami ludowymi (ozdoby, figurki bóstw, itp.), ale również zabytkami głównie hiszpańskimi (srebrne krzyże, monety, sztućce, itp.). Dalej na placu młodzi Inkowie grają w piłkę nożną gdzie powiewa flaga Inków (poziomo ułożone pasy tęczy).

Chinchero to dawna twierdza Inków. Po zdobyciu, której fundamenty i solidne cyklopowe mury dawnej świątyni posłużyły do wzniesienia na przełomie XVI i XVII wieku kościoła.

Kościół jest bardzo bogato zdobiony. Natomiast w jednej z bocznych naw znajduje się kaplica o surowym kamiennym wystroju. Prawdopodobnie mur jest oryginalny. W kaplicy centralne miejsce zajmuje kamienny ołtarz. Podobno jest to oryginalny inkaski ołtarz z dodanym przez Hiszpanów zygzakowatym ornamentem i inicjałami Jezusa. Jeśli to prawda, to zadziwiające jest jak łatwo można zmienić sens treści religijnej pozostawiając całość w prawie niezmienionej formie.

Głównym elementem świątyni jest ściana wykonana z 6 gigantycznych monolitycznych bloków kamiennych. Pomiędzy głazami są podłużne wstawki kamienne pełniące rolę dylatacji. Całość jest dopasowana z zegarmistrzowską precyzją. Na jednym z bloków widoczny jest ornament, tzw. krzyż inkaski. Miejsce to jest o tyle ciekawe, że stanowi centrum zegara astronomicznego określającego na okolicznych szczytach czas przesileń zimowych i letnich oraz równonocy. Zadziwiająca jest precyzja obróbki oraz transportu kamienia a jednocześnie zadziwia brak naszej wiedzy na temat technologii wykonania tak wspaniałej budowli. Niektórzy (ezoterycy) przypuszczają, że transport olbrzymich bloków odbywał się za pomocą umiejętności wytwarzania i sterowania energią dźwięku.