Zasady testowania ekranów radiestezyjnych

Urządzenia służące do moderowania radiacji można podzielić na trzy główne grupy ze względu na sposób działania.

Trzy grupy urządzeń moderujących radiacje

1. Przegrody odbijające lub odchylające radiacje

Do tej grupy należą przegrody naturalne pełne, tworzące lite i jednorodne warstwy. Mogą to być między innymi:

• warstwy ze skorupek jaj,
• maty z surowców roślinnych,
• skóry zwierząt,
• folie metalowe,
• materace z nasion,
• glinobitki,
• wylewki wapienne z dodatkiem substancji białkowych.

Wyróżnia się również przegrody naturalne sieciowe, wykorzystujące zjawisko interferencji. Przykładem są rozłożone miejscami woreczki z nasionami niektórych roślin albo siatka z odpowiednio spolaryzowanych kamieni – otoczaków. Spotkać można także przegrody sztuczne, takie jak niektóre materiały budowlane oraz symbole magiczne działające na poziomie mentalnym.

2. Urządzenia pochłaniające

Drugą grupą są urządzenia pochłaniające, posiadające właściwości absorpcyjne. Należą do nich niektóre metale, folie oraz materiały budowlane. Urządzenia te, pochłaniając radiacje, wymagają po pewnym czasie rozładowywania. Ich nadmierne naładowanie może powodować samoistne i niekontrolowane rozładowywanie, co jest niekorzystne dla użytkownika. Spotyka się również urządzenia będące uziemionymi tarczami, w których pochłonięte radiacje rozładowywane są do gruntu.

3. Ekrany interferencyjne

Trzecią grupą są ekrany interferencyjne, wykorzystujące zasadę nakładania się fal. W ich działaniu zachodzi stabilne w czasie wzajemne wzmocnienie lub osłabienie fali – w zależności od stosunków fazowych oraz umiejscowienia źródła. Efektem jest niwelowanie szkodliwych dla zdrowia człowieka składowych tła oraz wzmocnienie radiacji korzystnych dla zdrowia.

Przedmiot opracowania

Przedmiotem opracowania zasad testowania moderatorów radiestezyjnych jest przede wszystkim grupa urządzeń działających na zasadzie interferencji, określana w handlu i potocznym słownictwie jako „odpromienniki”. W dalszej części opracowania stosowana będzie poprawna, choć skrócona nazwa: ekrany radiestezyjne. Grupa ta, pod względem przedmiotowym i handlowym, charakteryzuje się tym, że urządzenia są niewielkie w stosunku do strefy działania. Średnica ekranu w stosunku do średnicy zmoderowanej strefy wynosi od 1/10, a czasem nawet dochodzi do 1/100. Ekrany są trwałymi, odpornymi na wstrząsy i uderzenia, przenośnymi przedmiotami. Pozwalają również na tworzenie serii o różnym zasięgu i charakterystyce, co odpowiada zarówno warunkom radiestezyjnym, jak i handlowym. W stosunku do urządzeń innych niż ekrany, niniejsze zasady testowania mogą stanowić jedynie materiał pomocniczy do określania skuteczności ich działania.

1. Zasady testowania ekranów

1.1. Przedmiot badań

Przedmiotem badań jest grupa urządzeń działających na zasadzie interferencji, określana w handlu i potocznym słownictwie jako odpromienniki lub neutralizatory. W dalszej części opracowania stosowana będzie nazwa: ekrany radiestezyjne.

1.2. Cel badań

Celem badań jest ocena skuteczności różnych ekranów i ich przydatności w praktyce radiestezyjnej. Skuteczność należy rozumieć jako zdolność do trwałego zmniejszania promieniowań geopatycznych tła w określonej strefie. Badania mają również umożliwić:

• stwierdzenie zgodności testowanych ekranów z ich przeznaczeniem podanym w instrukcji producenta,
• wskazanie najodpowiedniejszych ekranów do moderowania radiacji geopatycznych w pomieszczeniach zamkniętych,
• wskazanie ekranów przydatnych do stosowania na przestrzeni otwartej,
• w dalszej perspektywie – wyodrębnienie zbioru bezpiecznych i skutecznych ekranów,
• umożliwienie przyznawania certyfikatu bezpieczeństwa radiestezyjnego.

1.3. Zakres badań

Zakres badań obejmuje następujące czynności i zagadnienia:

• zapoznanie się z zasadą działania ekranu,
• analizę jego budowy,
• zapoznanie się z instrukcją wstrajania i montażu,
• testowanie skuteczności działania według określonej procedury,
• analizę materiału zebranego w trakcie testów,
• ocenę ekranu pod kątem możliwości zastosowania w praktyce radiestezyjnej,
• ocenę walorów użytkowych, takich jak trwałość i estetyka.

3. Procedury badań

3.1. Procedura wstępna – warunki przyjęcia

Podstawą do rozpoczęcia testowania konkretnego typu ekranu jest jego formalne zgłoszenie do badań. Zgłoszenia może dokonać:

• producent,
• organizacja, na przykład stowarzyszenie radiestezyjne,
• organizacja konsumencka,
• osoba fizyczna,
• osoba prawna.

Zgłoszenie powinno zawierać:

• pisemną informację o zasadzie działania ekranu,
• informację o neutralizowanych przez ekran rodzajach radiacji,
• podanie zasięgu działania,
• instrukcję producenta dotyczącą instalowania ekranu,
• zasady konserwacji urządzenia.

Po spełnieniu tych warunków ekran zostaje przekazany zespołowi badawczemu do przetestowania na poligonie.

3.2. Miejsce badań

Warunkiem obiektywnego testowania ekranów jest posiadanie dobrze rozpoznanych poligonów do badań radiestezyjnych. Konieczne jest przygotowanie trzech rodzajów poligonów:

1. Poligon wewnętrzny ogólnodostępny – w budynku, przeznaczony do 1 etapu badań.
2. Poligony wewnętrzne „domowe” – przeznaczone do 2 etapu badań.
3. Poligon zewnętrzny – ogólnodostępny teren otwarty, przeznaczony do 3 etapu badań.

Rozkład stref i zadrażnień geopatycznych oraz charakterystyka radiacji poligonu powinny być wcześniej w pełni rozpoznane, wrysowane na plan i opisane. Przy wyborze miejsc poligonów należy zapewnić stabilne środowisko testowe, umożliwiające porównywanie wyników.

Poligon wewnętrzny

Poligon wewnątrz budynku należy umiejscowić tak, aby obejmował fragment jednej kondygnacji o wysokości 250–320 cm, z dostępem do kondygnacji położonych powyżej i poniżej poligonu. Plan poligonu należy narysować w skali 1:50 lub 1:100. Zalecane jest wykonanie dwóch przekrojów, aby możliwe było badanie charakterystyki pionowej moderowanych radiacji. Wszystkie istotne z radiestezyjnego punktu widzenia radiacje należy domierzyć do stałych elementów budynku, takich jak ściany, drzwi i okna.

Poligony domowe

Poligony domowe mają zapewnić możliwość stałej kontroli pracy ekranów w 2 etapie badań. Ekran musi być stale dostępny, a warunki dotyczące rozpoznania, odwzorowania na planie i opisania występujących radiacji są takie same jak w przypadku poligonu ogólnodostępnego.

Poligon zewnętrzny

Poligon zewnętrzny należy zlokalizować na otwartym obszarze ogólnodostępnym, na przykład w parku. Plan poligonu powinien być rysowany w oparciu o aktualną mapę geodezyjną, odzwierciedlającą aktualne zagospodarowanie terenu oraz przebieg podziemnego uzbrojenia. Wszystkie istotne radiacje należy domierzyć do stałych elementów zagospodarowania terenu, takich jak drzewa, studzienki, ścieżki i budynki.

Punkty kontrolne poligonu

W miejscach występowania charakterystycznych radiacji należy wyznaczyć stałe, oznakowane punkty kontrolne poligonu. Zaleca się, aby punktów kontrolnych było maksymalnie 9. Powinny one obejmować między innymi:

• pasma geopatyczne średniej mocy,
• pasma geopatyczne dużej mocy,
• pasma geopatyczne bardzo dużej mocy,
• miejsca krzyżowania się pasm geopatycznych,
• pasma i krzyżowania rusztu globalnego 1 i 2 stopnia,
• miejsca przecięć pasm geopatycznych i rusztu globalnego,
• miejsca tzw. „plam radioaktywnych”,
• strefy o niskim, korzystnym dla zdrowia natężeniu radiacji,
• strefy średniego tła naturalnego.

3.3. Prowadzenie badań

Testowanie ekranu należy prowadzić w trzech etapach.

3.3.1. Etap 1 – testowanie wewnątrz budynku

Pierwszy etap należy przeprowadzić na poligonie wewnątrz budynku. W tym etapie oceniana jest:

• łatwość zainstalowania ekranu,
• szybkość osiągnięcia efektu neutralizacji,
• czytelność sposobu montażu i wstrojenia,
• brak zjawiska brzegowego,
• brak prążków interferencyjnych.

Przyjęto założenie, że sposób montażu i wstrojenia ekranu musi być prosty oraz zrozumiały dla każdego radiestety. Ekran powinien zapewnić zmniejszenie radiacji do poziomu:

• 10 w skali poznańskiej,
• 60 SRW/m²,
• od 6500 do 8000 jednostek w skali Bovisa.

Jeżeli sposób instalacji pochłania wiele czasu, wymaga długotrwałego wyszukiwania miejsca, skomplikowanego ułożenia albo długiego dostrajania, znacząco obniża to wartość użytkową ekranu.

Pomiary w etapie 1

Po znalezieniu właściwego miejsca ekran należy wstroić zgodnie z instrukcją. Następnie w punktach kontrolnych bada się stopień i szybkość neutralizacji szkodliwych promieniowań:

• w chwili wstrajania,
• po 15 minutach od zainstalowania,
• po 30 minutach od zainstalowania,
• po 1 godzinie od zainstalowania.

Jeżeli instrukcja instalowania ekranu jest niejasna, a efekt pracy niezauważalny, możliwe jest dokonanie korekty i powtórzenie czynności wyboru miejsca oraz sposobu wstrajania. Po pozytywnej ocenie etapu 1 ekran kierowany jest do dalszego testowania w ramach etapu 2.

3.3.2. Etap 2 – trwałość efektu neutralizacji

Drugi etap polega na testowaniu trwałości efektu neutralizacji osiągniętego w etapie 1. Czas niezbędny do sprawdzenia stabilności pracy ekranu wynosi 1 miesiąc. W tym czasie należy sprawdzić, czy nie ujawniają się okresowe wahania skuteczności oraz czy w zneutralizowanej strefie nie występuje okresowy wzrost poziomu radiacji. Ze względu na konieczność stałej obserwacji zaleca się testowanie ekranu w warunkach domowych radiestetów testujących.

Pomiary w etapie 2

W drugim etapie przewiduje się następujące pomiary:

• zaraz po zainstalowaniu,
• po 24 godzinach od zainstalowania,
• po 7 dniach od zainstalowania,
• po 14 dniach – pomiar dzienny,
• po 14 dniach – pomiar nocny,
• po 30 dniach – pomiar dzienny,
• po 30 dniach – pomiar nocny,
• 3–4 dodatkowe pomiary w skrajnie różnych warunkach atmosferycznych.

Jeśli w trakcie testowania wystąpią anomalie pogodowe, warto je odnotować wraz z dodatkowymi pomiarami.

3.3.3. Etap 3 – badanie zasięgu działania

W trzecim etapie należy uzyskać pewność, że neutralizowany przez ekran obszar jest jednorodny. Należy sprawdzić, czy nie występują w nim:

• miejsca o podwyższonych radiacjach,
• efekt brzegowy,
• martwe strefy,
• zmienne radiacje.

Przez zasięg skutecznego działania należy rozumieć strefę, w której dzięki oddziaływaniu ekranu uzyskuje się niski poziom radiacji oraz ustabilizowany radiestezyjny kolor biały. Etap ten przeprowadza się na poligonie zewnętrznym. Po wstrojeniu ekranu bada się zasięg działania na przestrzeni otwartej, oznaczając obszar strefy na planie oraz pokazując charakterystykę pionową zneutralizowanej strefy.

3.4. Zespół badający

Aby uniknąć błędów pomiarowych wynikających z natury zjawisk radiestezyjnych i wielu czynników wpływających na poprawność pomiarów, konieczne jest przestrzeganie określonych warunków. Zespół badający powinien spełniać następujące wymagania:

• minimum 5-letni staż radiestezyjny,
• rekomendacja stowarzyszenia lub stopień mistrzowski,
• zweryfikowane umiejętności porównywalne w skali kraju,
• wspólne doświadczenia warsztatowe zespołów z różnych środowisk,
• minimum 3 osoby oceniające ekran w jednym ośrodku.

Dane dotyczące ekranu, takie jak typ, rodzaj i producent, powinny być – przynajmniej w 1 etapie – utajnione. Ujawnienie ich może mieć wpływ na wynik i obiektywność testowania. Konfrontacja wyników wewnątrz zespołu badawczego może nastąpić dopiero po badaniach danego ekranu w 2 etapie.

3.5. Pomiary radiestezyjne

3.5.1. Sprawdzenie predyspozycji radiestety testującego

Tuż przed przystąpieniem do badań każdy członek zespołu powinien wypełnić arkusz „Charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych”. Arkusz ten stanowi część dokumentacji testowania ekranu. Wpisuje się w nim informacje dotyczące:

• poziomu sił witalnych,
• wrażliwości radiestezyjnej,
• samopoczucia,
• warunków biometeorologicznych,
• propagacji,
• innych czynników wpływających na jakość pomiaru.

Przed rozpoczęciem badań konieczne jest przeprowadzenie zestrojenia zespołu do rozpoznanych punktów kontrolnych na poligonie.

3.5.2. Instalowanie ekranu na poligonie

Z praktyki radiestezyjnej wiadomo, że sposób wstrajania ekranów może być bardzo skomplikowany. Dlatego producent powinien dołączać precyzyjną instrukcję z zaznaczeniem przeciwwskazań i ewentualnych zagrożeń. Osoba instalująca ekran na poligonie musi zadbać o spełnienie wszystkich warunków zawartych w instrukcji, szczególnie w zakresie:

• wyboru miejsca,
• sposobu ułożenia,
• sposobu wstrojenia,
• pracy ekranu zgodnie z przeznaczeniem.

W przypadku niejasnej lub błędnej instrukcji dopuszcza się postępowanie według własnej oceny, co należy odnotować w protokole testu. Zaleca się, aby ekran był instalowany i zestrajany na drewnianej podstawce, w celu uniknięcia bezpośredniego kontaktu z podłożem i zabezpieczenia przed remanencją.

3.5.3. Pomiary w punktach kontrolnych

W punktach kontrolnych dokonuje się pomiarów radiestezyjnych przed położeniem ekranu oraz po jego zainstalowaniu. Pomiar przed instalacją jest pomiarem wyjściowym, a pomiar po instalacji – pomiarem roboczym. Wyniki należy wpisywać w arkusze pomiarowe przeznaczone dla każdego etapu.

4. Kryteria oceny ekranu

Ocena skuteczności urządzeń, których działanie jest obecnie mierzalne głównie metodami radiestezyjnymi, jest trudna. Dlatego bardzo ważne jest, aby procedury zbierania danych były przejrzyste, a sposób ich analizowania i oceny oparty na jasnych oraz zrozumiałych kryteriach. Wskazane jest, aby pomiary radiestezyjne w przyszłości mogły być weryfikowane metodami obiektywnymi, takimi jak:

• porównywanie procesu sedymentacji,
• obserwacja rozwoju kultur bakteryjnych,
• pomiar przyrostu masy suchej siewek roślin,
• wykorzystanie przyrządów mierniczych, o ile będą dostępne.

4.1. Wymagania stawiane ekranom

Poniżej wyszczególniono warunki, jakie powinien spełniać dobry ekran radiestezyjny.

1. Szybkie osiąganie niskiego poziomu radiacji – w czasie nieprzekraczającym 1 godziny.
2. Jakość zneutralizowanych radiacji – w zneutralizowanej strefie musi wystąpić czysty radiestezyjny kolor biały.
3. Trwałość i stabilność efektu – niski poziom radiacji i kolor biały muszą być trwałe przez minimum 1 miesiąc.
4. Jednorodność oddziaływania – w zasięgu działania ekranu nie powinno być słabych, martwych pasm ani plam.
5. Brak negatywnych efektów ubocznych – ekran nie może pogarszać warunków w strefie działania ani poza nią.
6. Niewysokie wymagania instalacyjne – ekran powinien działać prawidłowo bez skrajnie trudnych warunków montażu.
7. Łatwość montażu i wstrojenia – sposób użycia powinien być prosty i zrozumiały dla każdego radiestety.
8. Estetyka – forma zewnętrzna powinna być neutralna, nieagresywna i łatwa do wkomponowania w mieszkaniu.
9. Odporność na rozstrojenie i uszkodzenie – ekran powinien być trwały, odporny na przypadkowe rozstrojenie oraz uszkodzenia mechaniczne.

4.2. Kryteria dyskwalifikujące ekran

Obok cech dobrego ekranu należy określić również czynniki decydujące o niespełnianiu warunków bezpieczeństwa i skuteczności radiestezyjnej.

1. Niewłaściwy sposób działania

Ekrany absorpcyjne, pochłaniające promieniowanie, po pewnym czasie wymagają rozładowania lub same oddają porcje pochłoniętej energii. Działają jak kondensator szkodliwych dla zdrowia radiacji. Również przegrody odbijające lub odchylające radiacje geopatyczne nie są w pełni bezpieczne, ponieważ zmieniając ich przebieg, można zaszkodzić innym.

2. Brak skutecznego działania

Jeśli w ciągu 1 godziny od zainstalowania ekranu nie nastąpi znaczące zmniejszenie występujących na poligonie radiacji geopatycznych, oznacza to, że urządzenie nie posiada praktycznej zdolności do neutralizacji szkodliwych radiacji. Jeżeli w zneutralizowanej strefie występują radiacje silniejsze niż dopuszczalne, ekran nie spełnia swojego zadania. Jeśli urządzenie wytwarza strefę porównywalną do miejsca mocy, czyli nienaturalną dla codziennego przebywania człowieka, należy uznać, że jest ono emitorem promieniowań, a nie ekranem.

3. Zaburzenia zmoderowanego tła

Działanie ekranu powinno zapewnić czysty radiestezyjny kolor biały w zasięgu zneutralizowanej strefy. Utrzymywanie się innych kolorów jest czynnikiem dyskwalifikującym.

4. Nieustabilizowany efekt moderowania

Uzyskany niski poziom radiacji i właściwy kolor powinny być trwałe. Jeśli ekran „pulsuje”, a zaburzenia występują częściej niż raz na dobę i utrzymują się dłużej niż 1 minutę, należy uznać go za nieodpowiadający kryteriom.

5. Zróżnicowane promieniowanie w strefie pracy

Zneutralizowany obszar musi być jednorodny radiestezyjnie. Dopuszcza się maksymalną ilość zaburzeń na powierzchni nieprzekraczającej 10% zneutralizowanej strefy. Jeżeli warunki w zneutralizowanej strefie nie są spełnione w 90%, ekran należy uznać za niespełniający wymogów bezpieczeństwa.

6. Silne efekty uboczne

Jeśli efekty uboczne ujawniające się w strefie oddziaływania i poza nią pogarszają warunki oraz powodują wzrost radiacji powyżej 20%, ekran należy uznać za szkodliwy dla otoczenia.

5. Organizacja prowadzenia badań

Badania powinny być wykonywane w oparciu o omówioną metodę na poziomie lokalnym i ewentualnie analizowane na poziomie ogólnopolskim. Przez poziom lokalny należy rozumieć zespoły badawcze powołane przez poszczególne stowarzyszenia radiestezyjne na terenie kraju. Rolę poziomu ogólnopolskiego mogłaby pełnić Federacja Stowarzyszeń Radiestezyjnych i mający przy niej powstać Korpus Ekspertów albo inne ponadlokalne porozumienie organizacji i stowarzyszeń radiestezyjnych. Zespoły badawcze powinny mieć pełną autonomię w potwierdzaniu zgodności testowanych ekranów z ich przeznaczeniem oraz możliwość wnioskowania o przyznanie certyfikatu firmowanego przez lokalne stowarzyszenie. Ekran, który uzyska aprobatę w kilku ośrodkach – minimum trzech – może uzyskać certyfikat:

• bezpieczeństwa radiestezyjnego,
• skuteczności radiestezyjnej.

5.1. Dokumentacja badań

Dla zachowania wiarygodności badań ekranu wymagane jest prowadzenie rzetelnej dokumentacji. Dokumentacja powinna obejmować:

• zgłoszenie wnioskodawcy o przetestowanie ekranu,
• instrukcję instalowania ekranu,
• opis budowy oraz sposobu działania,
• plan poligonu z zaznaczeniem stref zadrażnień geopatycznych,
• wyznaczone punkty kontrolne,
• formularz „Charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych”,
• arkusze pomiarowe dla każdego etapu,
• raport z badań etapu 1,
• raport z badań etapu 2,
• plan poligonu zewnętrznego dla etapu 3,
• plan z oznaczeniem faktycznego zasięgu oddziaływania ekranu,
• formularz oceny walorów użytkowych,
• wniosek końcowy o przyznanie certyfikatu.